Sezai Bayar’dan Haber-Roman

Sezai Bayar'dan Haber-Roman

Yılların gazetecisi Sezai Bayar, Kedi Mernuş'un gözünden neler anlatıyor? Hem kedi severlerin, hem de hayvan ve insan hakkı savunucularının okuması gereken bir hicviye...

04 Temmuz 2020 - 14:28 - Güncelleme: 06 Temmuz 2020 - 13:20
Reklam

Bizim Kedi Kükredi

KafeKültür Yayıncılık, 2020

304 Sayfa, İnternette ortalama 21 TL

Sezai Bayar (d. 1940) bir dönem Ankara basınının önemli, öndegelen gazetecilerinden biridir. Muhabir, yazar, yönetici olarak başlıca Son Havadis, Hürriyet, Hürriyet Haber Ajansı, Hürriyet Dergi Grubu'nda çalışmış, bir alana takılıp kalmamış, haberin her türüyle ilgilenmiş bir gazetecidir. Bir süredir emekli olmakla birlikte, bilgisayarın başından kalkmamış (eskiden kalemi elinden düşürmemiş, denirdi!), çeşitli gazete ve internet sitelerinden yer alan köşe yazılarını sürdürmüştür. Bu arada ilk kitabı bir anılar toplamı olan "Yaşadıklarım  Yazmadıklarım" yayımlanmıştır.

Son olarak da Sezai Bayar'ın “bir kedi romanı” diye nitelendirilen “Bizim Kedi Kükredi” adlı kitabı raflara çıktı. Kitabın kahramanı Mernuş aracılığı ile ülke yönetiminde sorumluluk alan her kesime iğneyi batırmasa, bunun bir “gazeteci kitabı” olduğunu anlamak belki zor olabilirdi.

Kitapla ilgili, yayıncısı Kafe Kültür'de yayımlanan söyleşi, hem yazarı, hem de kitap hakkında yeterince fikir veriyor.

Kendinize ve gazetecilik mesleğinize dair özgeçmişinizi hatırlayacak olursak sizce ana başlıklar neler olabilir?

Gazetecilik insanın savunma sistemini güçlendiren bir tutku. “Gazeteci olunmaz, doğulur” tekerlemesine inanmadım. Çok gezen, çok okuyan, heyecan ve merakını 25 saat koruyan ve de yaşayabilen herkes gazeteci olur. Lise gazetesini çıkartırken duyduğum heyecan, 60 yılı aşkın süredir devam ediyor desem yalan olmaz. Gazi İletişim Fakültesi ve UMAG’da gazeteci adaylarına ders verirken, ilk günkü heyecanımı onlara geçirmeye çalıştım ve hala çalışıyorum. İlkeli, etik kuralları önceleyen, editoryal bağımsızlığı sarıp sarmalamış her gazete, hayallerimi hala süslüyor. İyi ki mesleğimin 32 yılını, Hürriyet’in Rönesans Dönemi’nde yaşamışım. İyi ki gazeteci olabilmişim.

Kitap  olarak BİZİM KEDİ KÜKREDİ sanırım ikinci kitabınız, "Yaşadıklarım  Yazmadıklarım"dan sonra. Kitap serüveninizi sizden kısaca dinleyebilir miyiz?

Aslında gazetecilerin, hele hele iddialı gazetelerde çalışanların, roman-hikaye- tiyatro gibi alanlarda bir şeyler yazmaları hem zor, hem de gazete yönetiminin izin vermesi şart. Eğer mesleğinizi çok seviyorsanız, benim gibi tatil günlerinde dahi gazeteye gelir çalışırsınız. Çünkü gazetelik 24 değil, 25 saatlik bir meslek dalı. Gün biter ama habercilik sürer. Tabii her meslekte olduğu gibi gazetecilikte de bir bitiş çizgisine ulaşılır. Hürriyet gibi dev bir gazetede sorumlu yerlerde gelmişseniz eğer, bazı özel şeyler de “gizli küçük çekmeceler”de saklanmış olabilir. Emeklilikten sonra anılarımı gün ışığına çıkarmayı aceleye getirdim. Ve kalp ameliyatından sonra “ne olur, ne olmaz her an ölebilirim” saikiyle çala-kalem anılarımı yazmaya karar verdim. Hem eksik oldu, hem bazı dengeleri tutturmadığımı kitap yayınlandıktan sonra anladım. Bazı meslektaşlarıma fazla, bazılarına hak ettikleri halde az yer verdiğimi anladım. Anı kitabımdan sonra yine Hürriyet’te çalıştığım sırada, oturduğumuz site bahçesinde yaşayan kedileri beslerken, duygular-gözlemler yanında hayvanlara karşı insanların kötü davranışları beni not tutmaya teşvik etti. Herkes hayvan sevmek zorunda değil ancak sınırsız kötü davranma tavrı da savunulamaz. Hayvanlara karşı giderek kabaran kin ve nefret suçunun adeta bir salgın haline dönüşmesi de beni kitaba yöneltti.

Bu bir kedi romanı hiç kuşkusuz. Meslektaşınız Oktay Ekşi, kitabın arka kapağında da yer alan kısa yazısında kitabınızla ilgili -roman yazmanızla ilgili- şaşkınlığını bildiriyor övgülerini eksik etmeden... Siz şaşırdınız mı peki gazetecilikten edebiyata transfer olurken?

Bizim Kedi Kükredi kitabımın ham halindeki notları, ileride romanlaşabilir diye bir hareket noktam olmadı. Aslında “gazetecilikten-edebiyata transfer" tanımlaması çok onur verici ama benim öyle bir iddia ile yola çıktığım söylenemez. Evet, bir gazeteci büyüğüm olan sayın Oktay Ekşi şaşkınlığını haklı olarak dile getirmiş. Çünkü aktif bir gazetecinin emeğini ikiye bölme hakkı yoktur. Hele hele iddialı, çaplı-sorumlu ve Amiral Gemisi adını alacak kadar ünlenmiş Hürriyet gibi bir Gazetede çalışıyorsanız. Sayın Ekşi de sanırım ilk anı kitabından sonra daha yeni yeni gazetecilikle ilgili ikinci kitabının basım aşamasında. İstisnalar olamaz demiyorum. Amma… Edebiyat, edebiyatçıların ve bu yolda kendilerini adayanların işidir” deyip parantezi  kapatmak en doğrusu galiba.

La Fontaine'in fabllerinden G. Orwell'ın Hayvan Çiftliği romanına uzanan bir yelpazede BİZİM KEDİ KÜKREDİ'nin bu evrim geleneğinin son zincirinin bir halkası olabileceğini düşünüyorum... Kuşkusuz sembol, metafor, alegori olarak edebiyatta hayvanların temsili genelde insan sorunlarına ilişkin gerçekleşiyor tarihte ve günümüzde... Bu konuda romanınız hakkındaki değerlendirmeleriniz nelerdir?

Hareket noktamda, her hangi bir amaç, metafor ve alegoriye dayanan bir hedefim yoktu zihnimde. Hayvanlar alemine doğru yürüyüşüm, aynı zamanda son yarım asır boyunca insanlarımıza, halkımıza ve ezilenlere  karşı yapılan, baskı-kötü davranma ve haksızlıklara karşı bir başkaldırı. 60 yıllık gazetecilik yaşamımda, her ne kadar bağımsız, tarafsız, yansız, (haber-röportaj-söyleşi ve fıkra) yazmış olsam da, ülkemi yönetenlere  “ağız dolusu” haykırma şansım hiç olmadı, ahlaken olamazdı zaten. Çünkü yazdığım hiçbir haberde tarafsızlık ilkemi zedeleyemezdim. Etik kuralları çiğneme şansım olamazdı. Bizim Kedi Kükredi adlı kitabımı kaleme alırken birikmiş haksızlıklara karşı isyanımı, hayvanlar sayesinde dile getirerek bir başka gezegene yolculuk yapmış hissine de kapılmadım diyemem. Belki de her tarafsız-yansız gazeteci gibi mesleğimi sürdürürken, içimde hapsettiklerimi dışa vurum fırsatı saydım. Hayvanların naif, daha duygusal hallerini seyrederken, insanlar gibi kör ihtirasların peşinden koşma gibi hedeflerinin olmadığını, aksine, önlerine konan bir ciğer parçasını mutluluklarına nasıl katık yaptıklarını fark ettim. Bu fark ediş, hayvanların da seslerini duyurma platformlarına ulaşması gerektiğine beni sevk etti. Bu nedende hayvanlar üzerinden insan haklarının dile getirilmesi, bu hakların kutsallığı ve haykırılması gerektiği sembolize edildi bu kitapta.

Kükreyen Kedi'nin devamı sizce gerekmez mi?

Hayvanlar için her şey gerekir. Onlar için çıkarılan ve çıkarılacak olan kanunların hiç biri tatmin edici olmaz ve olamaz. Bu kitabın yazıldığı süre içinde ikinci bir hayvan hakları yasası henüz çıkarılmadı. Hayvanlara işkence eden ve onları katleden “gerçek hayvanlara” karşı hapis cezası içeren yasa taslağı, hala TBMM raflarında duruyor. Umarım kısa zamanda çıkar ve yürürlüğe girer. Ama yine birilerinin hayvan haklarını savunan kitap-roman- araştırma yazması fazla sayılmaz.

Bu haber 5161 defa okunmuştur.
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR x
Napoliten Şarkılar Bodrum Kalesindeydi.
Napoliten Şarkılar Bodrum Kalesindeydi.
"Müzik asla bitmeyecek bir serüven"