Brezilya’da Piyano / 30

Brezilya'da Piyano / 30

Magda Tagliaferro: "“Sanatsal profili artistik, zarif ve onurlu. Ustalığı ise çağdaş."

26 Temmuz 2020 - 00:05
Reklam

30

Çalıştay Geleneğini Yerleştiren Piyanist:

Magda Tagliaferro (1893-1986)

Brezilya piyano okulunun bugün ulaşmış olduğu başarılı seviyede hiç kuşkusuz zamanın seçkin piyanisti ve eğitmen figürü Magda Tagliaferro’nın büyük payı vardır. Brezilya’da çalıştay geleneğini yerleştiren Tagliaferro, yalnızca çağdaş Brezilya piyano neslini yetiştirmekle kalmamış, bütün piyansitlik kariyeri boyunca özellikle Fransa ve Brezilya’da müzik kültürüne hizmet etmiştir. Rio de Janeiro Eyaletine bağlı Petrópolis şehrinde doğan Tagliaferro ilk müzik derslerini beş yaşındayken Gabriel Fauré ve Raoul Pugno’nın (1852-1914) öğrencisi olan babası Paulo Tagliaferro’dan aldı. Dokuz yaşında Mozart’ın KV.466 re minör 20 numaralı Piyano Konçertosu’nu çaldığı halk konserinden iki yıl sonra Brezilya, Arjantin ve Uruguay’ı kapsayan ilk turnesine çıktı. Novaes’in tersine oldukça şanslı ve uygun ortamlarda yaşayan Tagliaferro’nun 13 yaşında Paris Konservatuvarı’na kabul edilmesi parlak kariyerinin âdeta habercisiydi. Burada Marguerite Long’un (1874-1966) öğrencisi olan Antoine Marmontel’in sınıfında öğrenim gördü. Paris Konservatuvarı’nı bitirdikten sonra Alfred Cortot ile çalıştı. Konservatuvar Müdürü olan Gabriel Fauré, hemen farkettiği üstün yetenekli bu küçük kıza kendine ait bazı piyano eserlerinin el yazması kopyalarını hediye etti. Bundan üç yıl sonra Tagliaferro, juri üyeleri arasında Camille Saint-Saëns, Isaac Albéniz, ve Fauré’nin de bulunduğu Paris Konservatuvarı’nda düzenlenen piyano yarışmasında birinci oldu. Yarışmanın ardından Fauré, Tagliaferro için Fransa içinde bir turne organize etti. Tagliaferro konserlerde Fauré’nin Op.19 Piyano ve Orkestra için Ballade’ını seslendirirken orkestrayı da besteci yönetiyordu. Bu turne Tagliaferro’nun dünya çapındaki kariyerinin ilk halkası kabul edilir.

Tagliaferro kariyeri boyunca Wilhelm Furtwängler (1886-1954), Gabriel Pierné (1863-1937), Ernest Ansermet (1883-1969), Charles Munch (1891-1969), Leopold Stokowski (1882-1972), Lorin Maazel (1930-2014), Pierre Monteux (1875-1964) ve Brezilyalı Heitor Villa-Lobos (1887-1959), João de Souza Lima (1898-1982), Eleazar de Carvalho (1912-1996) gibi ünlü orkestra şefleri eşliğinde birçok konser verdi.

Magda Tagliaferro

1930’lu yıllarda oldukça geniş bir repertuvara sahip olan Tagliaferro, aralarında Chopin, Kraliçe Elizabeth, Mozartium Yaz Akademisi Yarışması’nın da bulunduğu dünyanın en büyük yarışmalarının vazgeçilmez juri üyelerinden biriydi. Büyük bir başarı ile geçen Sovyetler Birliği konserleri sonrasında II. Çaykovski Yarışması’nın piyano jurisine davet edilmiştir. Sovyet Kültürü gazetesi onun hakkında şu satırları yazmıştır: “Sanatsal profili artistik, zarif ve onurlu. Ustalığı ise çağdaş. Özellikle ses paletininden bahsetmek gerekir: bütün oktavlardaki mucizevi piyanoları, forse etmeden ama gür ve hayranlık uyandıran bir yumuşaklık içindeki köşesiz forteleri! Magda Tagliaferro aynı zamanda muhteşem bir legato gizemine sahip. Melodileri hafif ve özgürce uçuşuyor. Müzikal cümleleri müziğin hitabet kuralları ile sıkı sıkıya ilişkili. Anlamlı reçitativler ve ezgisel kantilena...1

Soldan Sağa: Dmitri Kabalevski. Nadia Boulanger, Yakob Zak, Magda Tagliaferro, Konstantin Serebriyakov, Çaykovski Yarışması, Moskova 1962

Tagliaferro bütün bu konser ve juri üyeliklerinin yanı sıra yoğun pedagojik çalışmalarını da ihmal etmemiş, 1937-1939 yılları arasında Paris Konservatuvarı’nda piyano öğretmenliği yaptıktan sonra Paris’te kendi müzik okulunu kurmuştur. Okulunda Avrupalı ve Brezilyalı onlarca yeteneğe kucak açan Tagliaferro’nun öğrencileri arasında günümüzün ünlü piyanist ve eğitmenleri olan Nellie Braga (1897-1953), Lina Pires de Campos (1918-2003), Edda Fiore (?-2007), Menininha Lobo (1904-1986), Cristina Ortiz (1950), Caio Pagano (1940), Daisy de Luca (1935), Eudóxia de Barros (1937), Isabel Mourão (1932-2016), Pnina Salzman (1922-2006), Daniel Varsano (1954-1988), Gilberto Tinetti (1932), Fábio Caramuru (1956), Marco Antonio de Almeida sayılabilir.